Beste vrienden!
Oei, sorry vrienden.. Sinds eind februari is deze blog zo .. achtergelaten! Nuja, hoewel de deprivatie aan informatie is het misschien een goed teken. Mijn alledaagse mijmeringen hou ik nu tenminste voor mezelf :-) En ik amuzeer me hier te pletter (en tekstjes schrijven over reisen, bezoek, cultuurgeshock hou ik voor na erasmus). Nu, beste vrienden! Fotoos zeggen zo veel meer (en hoeven zoveel minder schrijfwerk):
http://picasaweb.google.com/hbontinck is de link
Doei doei
Hans
maandag 9 juni 2008
dinsdag 19 februari 2008
Nu Ingekleurd!
Trento, uitvalsbasis dit weekend en getverdikke een prachtige stad
Back to the future : jaren zestig
Lord of The Rings maar dan in Italie en met cypressen
Zie ik daar Loch-Ness' broertje? (Lago di Garda)
Stadje bij Lago di Garda
Onbewust een oorlogsmonument aan het verkrachten in Bassano (er stonden nogal wat van deze boompjes op een rij, later ontdekt dat dit gek gesnoeid groen elk een executie voorstellen)
Bassano + blik op oneindig door Nina en Mirabel
Benedetta en Hans op latten!
Bassano + blik op oneindig door Nina en Mirabel
Benedetta en Hans op latten! 
woensdag 13 februari 2008
Afgestoft
Goedemiddag Belgie,
het onverwachte lijkt dan toch te gebeuren: een update van de blog .
Hier zit ik dan, op deze mooie woensdagmiddag voor mijn computertje, wakkergebeld door de directeur die me voor de zevende keer (deze keer telefonisch) wou helpen herinneren dat “de kamer wordt gecontroleerd twee dagen voor het vertrek en erna “onheroepelijk dicht gaat”. De arme man was getraumatiseerd door twee spanjaarden van vorig jaar, die na de controle door de directeur in de ochtend van hun vertrek hun frustratie mesgewijs op de matrassen hadden gewraakt. Wat leren we hieruit? Twee dingen: Hans vertrekt en Spanjaarden zijn varkens :)
Hoe Hans vertrekt? Naar huis? Terug onder de veilige warme moedersvleugels? Nee!
Uit een mengeling van bevrozen vingers in de winterkou, de nood van een mens (en vooral Hans) om zijn leven ingewikkeld te maken en zin in “ne-keer-iets-anders” heb ik “Carli” gelaten voor wat ze is. Het was hier een prachtige tijd: de wereld in 74 kamers, met de geuren van alle culturen in zijn enige kleine keuken, onze interlands pingpong of wereldtornooi kicker (hans verdedigde ons land zoals onze rode duivels) , nachtwakers die zich rambo wanen, ... .
Fotoos van de nieuwe stulp worden upgeloaded bij tijd en stond. Eind februari horen jullie meer.
Hoe zijn de examens geweest? Met een gemiddelde van 29/30 kan ik niet klagen na mijn eerste semester. Als dat meer zegt over het Italiaanse systeem of over mijn ontplooid genie laat ik aan jullie over. Pittig detail : Daar gaat waarschijnlijk 25% af in Belgie.
Op zijn zachts gezegd geven ze hier nogal een andere invulling aan examens. Het is minder leerstof, chaotischer en “openbaarder”. Nadat ik een schijnbaar geslaagde poging had gedaan om met 3 andere italianen een presentatie te geven kreeg ik te horen dat het plots als de helft van ons examen telde. Waar anderen voor deze cursus (van 8 credits) twee vragen van de drie mochten selecteren was dat dus voor mij één van de drie. Peace of cake dus.
De mondelinge examens zijn ook een dolle ervaring. In Belgie bestaat er zoiets als een lijst, die of voor jou wordt gemaakt of waar je vosgewijs jouw naam op een schema moet neerpoten. Hier komt daarentegen iedereen de klas binnen, komt de professor soms een uur later binnen ,((volledig in lijn met het tijdverdrijf bij uitstek hier (wachten)), en moet iedereen om beurt bij de prof gaan en geschied zo het mondeling examen voor de ogen van iedereen. Daarna wordt er met de natte vinger een punt geschreven in je “puntenboekje” (te vergelijken met een inentingboekske voor honden).
Het gebeurd wel eens dat tijdens het examen vragen worden overlegd met de volledige klas. Dat er plaats is voor 'smalltalk' tussen de prof en de studenten terwijl een andere student zijn antwoord geeft. Dat er soms een assistent de professor komt halen tijdens het mondeling examen, dat de student dan zo een 15tal minuten geeft om zijn vraag op te zoeken of te overleggen met de andere studenten.
Triestig maar ontroerend tegelijkertijd.
Mijn laatste examen was gegeven door een vlaamse prof die hier met de jean monnet leerstoel is. Het feit dat hij het examen in drie verschillende talen afnam.(italiaans, engels en frans) (voor mij was het te doen in het engels). Dat de setting waar mondelinge examens werden afgenomen nieuwer waren voor hem dan voor mij. Dat de mengeling van italiaanse, erasmus en enkele afrikaanse studenten bewezen dat de cursus zijn naam 'globalisation and inclusiveness in the european union zijn naam niet gestolen. Al die dingen gaven de cursus inderdaad de status van een lichtpunt te zijn in de intellectuele woestijn die mijn faculteit hier biedt
Maar er is nog hoop! Ik ga in het tweede semester vakken van de masters en van de rechten hier doen en zal zo veel meer verstaan van de sappige italiaanse taal.
Dat zijn allemaal zorgen voor na de vakantie. vakantie? ja! tot 10 maart (door een gepland bezoekje aan Flore, Annelies en Anton) zijn er geen zorgen (behalve dan misschien dat italiaans examen voor morgen, maar zoals ik al zei, dat is voor de sport)
Kortom: het leven hier heerlijk voort. Enkele feestjes, uitstapjes naar Bologna en Bassano di Grappa., mensa (= studentenresto) om erna koffie te drinken tot 4 uur, cocktailavondjes, maandagavond jongleeravond. Tussen de fanposters van de paus (en enkele jongleerposters) geef ik elke maandag het beste van mezelf Het feit dat ik de amateur en buitenlander van de bende ben geeft me naast een lichte deuk in mijn ego en het is een prachtkans om dit jaar veel bij te leren. .
Ah.. er was ook nog carnaval in Venetie. Gewapend met wijn en een konijnenkostuum schuimden we de kanalen af. Eigenlijk een beetje zoals de Gentse feesten, maar dan iets dichter bij de zeespiegel, incognito en in in februari.
Dit weekend staat skien op de agenda en een tripje rond italie (want heb nog veel te weinig van dit prachtige land gezien)
Ik houd jullie op de hoogte.. probeer ik toch te beloven :)
Hans
PS. Net ontdekt dat ik nog een stukje blog van onder het stof heb gevonden. Ik onthoud het jullie niet en recycleer het als wistjedatjes!
WIST JE DAT ... Graffiti is hier werkelijk een communicatiemiddel.. Heb je een liefdesboodschap of een uitnodiging voor een of andere betoging, gebruik dan gewoon een spuitbus en klad het op de muur. Succes verzekerd. De gehele Via Del Santo ( de straat van mijn faculteit) schreeuwde “'Terug naar Genova, geen moord zonder antwoord”, met bijhoord communistisch logo. Een beetje verder, rechttegenover een of andere middelbare school overheerst het (kal)verliefde-gevoel. De gevel van de overburen van het schooltje huizen (ongewild) luidt : “Acht Maanden met je, ik voelde me vliegen. Nu 3 maand zonder je, voel ik me doodgaan”. Dit zou ontroerend kunnen zijn, ware het voor dat de soortgelijke, twintig andere (minder originele) leuzen.
WIST JE DAT ..Fietsers worden hier als criminelen beschouwd. Het gebruiken van de pinkers ('richtingaanwijzers' in het hollands, die weten niet wat pinkers zijn) wordt als een overdadige verwennerij voor het stalen ros beschouwd. Straten met verboden toegang (dat rond rood ding met wit in het midden) gelden soms voor fietsers, soms niet.
WIST JE DAT : hier een verborgen Belgische bierwinkel huist.
WIST JE DAT: ik hier mee nogal in costa rica waan als ik bedelaars op één been aan de verkeerslichten geld zie bedelen, of boeketten bloemen proberen aan de man (vrouw) te brengen
het onverwachte lijkt dan toch te gebeuren: een update van de blog .
Hier zit ik dan, op deze mooie woensdagmiddag voor mijn computertje, wakkergebeld door de directeur die me voor de zevende keer (deze keer telefonisch) wou helpen herinneren dat “de kamer wordt gecontroleerd twee dagen voor het vertrek en erna “onheroepelijk dicht gaat”. De arme man was getraumatiseerd door twee spanjaarden van vorig jaar, die na de controle door de directeur in de ochtend van hun vertrek hun frustratie mesgewijs op de matrassen hadden gewraakt. Wat leren we hieruit? Twee dingen: Hans vertrekt en Spanjaarden zijn varkens :)
Hoe Hans vertrekt? Naar huis? Terug onder de veilige warme moedersvleugels? Nee!
Uit een mengeling van bevrozen vingers in de winterkou, de nood van een mens (en vooral Hans) om zijn leven ingewikkeld te maken en zin in “ne-keer-iets-anders” heb ik “Carli” gelaten voor wat ze is. Het was hier een prachtige tijd: de wereld in 74 kamers, met de geuren van alle culturen in zijn enige kleine keuken, onze interlands pingpong of wereldtornooi kicker (hans verdedigde ons land zoals onze rode duivels) , nachtwakers die zich rambo wanen, ... .
Fotoos van de nieuwe stulp worden upgeloaded bij tijd en stond. Eind februari horen jullie meer.
Hoe zijn de examens geweest? Met een gemiddelde van 29/30 kan ik niet klagen na mijn eerste semester. Als dat meer zegt over het Italiaanse systeem of over mijn ontplooid genie laat ik aan jullie over. Pittig detail : Daar gaat waarschijnlijk 25% af in Belgie.
Op zijn zachts gezegd geven ze hier nogal een andere invulling aan examens. Het is minder leerstof, chaotischer en “openbaarder”. Nadat ik een schijnbaar geslaagde poging had gedaan om met 3 andere italianen een presentatie te geven kreeg ik te horen dat het plots als de helft van ons examen telde. Waar anderen voor deze cursus (van 8 credits) twee vragen van de drie mochten selecteren was dat dus voor mij één van de drie. Peace of cake dus.
De mondelinge examens zijn ook een dolle ervaring. In Belgie bestaat er zoiets als een lijst, die of voor jou wordt gemaakt of waar je vosgewijs jouw naam op een schema moet neerpoten. Hier komt daarentegen iedereen de klas binnen, komt de professor soms een uur later binnen ,((volledig in lijn met het tijdverdrijf bij uitstek hier (wachten)), en moet iedereen om beurt bij de prof gaan en geschied zo het mondeling examen voor de ogen van iedereen. Daarna wordt er met de natte vinger een punt geschreven in je “puntenboekje” (te vergelijken met een inentingboekske voor honden).
Het gebeurd wel eens dat tijdens het examen vragen worden overlegd met de volledige klas. Dat er plaats is voor 'smalltalk' tussen de prof en de studenten terwijl een andere student zijn antwoord geeft. Dat er soms een assistent de professor komt halen tijdens het mondeling examen, dat de student dan zo een 15tal minuten geeft om zijn vraag op te zoeken of te overleggen met de andere studenten.
Triestig maar ontroerend tegelijkertijd.
Mijn laatste examen was gegeven door een vlaamse prof die hier met de jean monnet leerstoel is. Het feit dat hij het examen in drie verschillende talen afnam.(italiaans, engels en frans) (voor mij was het te doen in het engels). Dat de setting waar mondelinge examens werden afgenomen nieuwer waren voor hem dan voor mij. Dat de mengeling van italiaanse, erasmus en enkele afrikaanse studenten bewezen dat de cursus zijn naam 'globalisation and inclusiveness in the european union zijn naam niet gestolen. Al die dingen gaven de cursus inderdaad de status van een lichtpunt te zijn in de intellectuele woestijn die mijn faculteit hier biedt
Maar er is nog hoop! Ik ga in het tweede semester vakken van de masters en van de rechten hier doen en zal zo veel meer verstaan van de sappige italiaanse taal.
Dat zijn allemaal zorgen voor na de vakantie. vakantie? ja! tot 10 maart (door een gepland bezoekje aan Flore, Annelies en Anton) zijn er geen zorgen (behalve dan misschien dat italiaans examen voor morgen, maar zoals ik al zei, dat is voor de sport)
Kortom: het leven hier heerlijk voort. Enkele feestjes, uitstapjes naar Bologna en Bassano di Grappa., mensa (= studentenresto) om erna koffie te drinken tot 4 uur, cocktailavondjes, maandagavond jongleeravond. Tussen de fanposters van de paus (en enkele jongleerposters) geef ik elke maandag het beste van mezelf Het feit dat ik de amateur en buitenlander van de bende ben geeft me naast een lichte deuk in mijn ego en het is een prachtkans om dit jaar veel bij te leren. .
Ah.. er was ook nog carnaval in Venetie. Gewapend met wijn en een konijnenkostuum schuimden we de kanalen af. Eigenlijk een beetje zoals de Gentse feesten, maar dan iets dichter bij de zeespiegel, incognito en in in februari.
Dit weekend staat skien op de agenda en een tripje rond italie (want heb nog veel te weinig van dit prachtige land gezien)
Ik houd jullie op de hoogte.. probeer ik toch te beloven :)
Hans
PS. Net ontdekt dat ik nog een stukje blog van onder het stof heb gevonden. Ik onthoud het jullie niet en recycleer het als wistjedatjes!
WIST JE DAT ... Graffiti is hier werkelijk een communicatiemiddel.. Heb je een liefdesboodschap of een uitnodiging voor een of andere betoging, gebruik dan gewoon een spuitbus en klad het op de muur. Succes verzekerd. De gehele Via Del Santo ( de straat van mijn faculteit) schreeuwde “'Terug naar Genova, geen moord zonder antwoord”, met bijhoord communistisch logo. Een beetje verder, rechttegenover een of andere middelbare school overheerst het (kal)verliefde-gevoel. De gevel van de overburen van het schooltje huizen (ongewild) luidt : “Acht Maanden met je, ik voelde me vliegen. Nu 3 maand zonder je, voel ik me doodgaan”. Dit zou ontroerend kunnen zijn, ware het voor dat de soortgelijke, twintig andere (minder originele) leuzen.
WIST JE DAT ..Fietsers worden hier als criminelen beschouwd. Het gebruiken van de pinkers ('richtingaanwijzers' in het hollands, die weten niet wat pinkers zijn) wordt als een overdadige verwennerij voor het stalen ros beschouwd. Straten met verboden toegang (dat rond rood ding met wit in het midden) gelden soms voor fietsers, soms niet.
WIST JE DAT : hier een verborgen Belgische bierwinkel huist.
WIST JE DAT: ik hier mee nogal in costa rica waan als ik bedelaars op één been aan de verkeerslichten geld zie bedelen, of boeketten bloemen proberen aan de man (vrouw) te brengen
woensdag 24 oktober 2007
Het leven zoals het is: Deel twee
Zo mijn beste vrienden (en toevallige passanten op de blog). Tijd voor een update uit Italie, niet? Wat is er zoal gebeurd in de laatste twee weken? Eerst en vooral kan ik plechtig verkondigen dat Hans eindelijk een goede verstandhouding met zijn plannetje van de stad heeft, hoewel ik de scouts al vroeg liet voor wat het was heb ik de kunst van het kaartlezen dan toch onder de knie gekregen. Met andere woorden: ik ken mijn weg in Padova nu.
Nu ik me niet meer om elke hoek moet afvragen waar ik ben (de vragen “waar gaan we naar toe en” van waar komen we?” blijf ik echter respecteren) scheep ik dezer dagen de verschillende appartementen van kersverse vrienden af. Gepakt en gezakt met kaart en een fles wijn ziet men Hans ’s avonds de Padovaanse rimboe afschuimen. We degusteren een ok-(pasta)maaltijd op buitenlandse/italiaanse wijze. Pizza of gepofte-kastanjes-met-iets-dat-op-gluhwein-lijkt met de Italiaanse makkers, Portugese Sangria of Poolse lokale specialiteiten (mét wodka) behoren tot de uitzonderingen die de regel maken. Als we dan even de fiets laten voor wat ze is, die fiets is trouwens al in staat van ontbinding, blijven we hier op de Peda en vullen we de avonden met discussies over de toekomst van de Islam met Iranieers en Tunesiers of leren we onze kotgenoten Weerwolven (met wijn natuurlijk). Ik begin hier ook de geneugden van de Indiaanse keuken te kennen. (Te) pikante avondmalen of een mengeling tussen noedels en kellogs als ontbijtWanneer ik zelf kook hou mijn belofte aan de mama: Elke dag fruit en gevarieerde groentjes.
Elke dag brengt hier iets anders, en elke dag ontdek je wel nieuwe mensen. De sleur is er dus nog lang niet. Zo hebben we Ihmed, een toffe (niet-varkensvleesetende) peer uit Tunesie die altijd te vinden is voor een koffietje en een babbeltje (zie Islam). Of er wordt gebabbeld over geslachtsorganen met de Spanjaarden. Mopjes maken over Enschede is toffer als je het daadwerkelijk tegenover olijke Hollanders doet. Duitsers en hun oorlogsverleden laat ik met rust, daar is nu al genoeg mee gelachen. Small talk met de modale Italiaander wordt een traditie . Na een harde studiedag trakteer ik mezelf op een koffietje en hoor ik mezelf in het Italiaans praten met inboorlingen over Linux. Met dezelfde (maar andere inboorlingen) praat ik onder het motto ‘de wereld is klein’ over de toeristische plekjes in Costa rica.
Mijn gsm wordt dagelijks gevoederd met nieuwe telefoonnummers en ik krijg complimentjes over mijn originele manier van ItaliSpaans. Ik dacht dat mijn kennis van de spaanse taal een zegen was. Hoewel het me enorm vooruithelpt met het verstaan van het sappige taaltje ben ik nog lang niet waar ik moet zijn. Mijn boekje ‘Italaans voor beginners: zelfstudie’ blijft zo mijn trouwe metgezel in (zeldzame) dode momenten/ springuren.
De wereld van de huisvrouw gaat ook voor me open. Wasmachine, wassen op 40 graden en gekleurde en witte was hebben geen geheimen meer voor me .
Ook de dikke Amerikaan met hawai-hemd in me (in het vakjargon toerist genoemd) wordt gerespecteerd. Twee keer Venetie op twee weken tijd. De eerste keer gingen we undercover als student en ontdekte Hans dat Venetie ook een studentenstad was. Vergezeld door Benedetta en haar vrienden zochten we de lokale Spritz op en bezochten we kotfeestjes in de pittoreske straatjes en kanalen van de waterstad. Best wel gek, wakker worden op een kot in Venetie. De tweede keer kon ik de lokroep van de modale toerist niet weerstaan, en zo ging ik zaterdag gepakt en gezakt met camera de duiven op Piazza San Marco voederen. San Marco moet, zo blijkt, de duimen leggen voor de duiven. Verschrikkelijk. Vergezeld door de erasmusstudenten van Carli genoten we van de duiven en ijsjes. Honden konden echter niet op hetzelfde respect rekenen.
Naast het culinaire en de occasionele uitstapjes is er natuurljk ook nog het studerend stuk van mijn leven. De kennis van de italiaanse taal blijft traag maar gestaag stijgen. Ik maak mezelf wijs dat ik het allemaal al een beetje begrijp en ik noteer vol enthousiasme mijn interpretatie van de les J . Op dit moment heb ik enkel “ Internationale politieke economie” en “internationaal (publiek) recht”. In november begint “globalisation and inclusiveness in the European Union” ( u leest het goed, een engelstalige cursus gegeven door een Belgische prof) en “geschiedenis van de mensenrechten in de moderne wereld”. Ik vrees dat ik me deze intelligente stategie, eerst de taal en dan veel vakken, ga beklagen. Maar aangezien vakken die ik wou doen plots niet worden gegeven dit jaar kan ik het ook een beetje daarop steken. Gewapend met woordenboeken geven de cursussen ex post hun geheimen prijs.
Tot zover mijn uiteenzetting over dit geniaal land. Nu escorteer ik mezelf naar dromeland. Het is immers twintig na één. Een wist je dat ronde om af te sluiten.
WIST JE DAT?
Ik na de typische vraag ‘van waar ben je’ steeds moet uitleggen dat er in Belgie ook Nederlands wordt gesproken? Vlaams-nationalisme, u hebt nog een lange weg voor de boeg
Koffie (naast pasta) hier tot de basisbehoeften behoort en je overal geniale koffiemachines kunt vinden die voor de luttele prijs van 30 eurocent je een versgemalen koffie naar keuze serveren. Je kan kiezen tussen 6 verschillende soorten koffie.
Hans bokshandschoenen heeft gekocht in de Decathlon-om-de-hoek. Ze worden ook gebruikt.
Spanjaarden eigenlijk aaibare varkens zijn die eigenlijk enkel de irritante gewoonte hebben steeds spaans te spreken . Negeren is geen optie omdat ze een vierde van de erasmuspopulatie uitmaken.
Ik echt niet begrijp waarom Italië steeds wordt geassocieerd met mode. Elke zichzelfrespecterende student draagt hier immers afschuwelijke rugzakken omdat ze in zijn.
Nu ik me niet meer om elke hoek moet afvragen waar ik ben (de vragen “waar gaan we naar toe en” van waar komen we?” blijf ik echter respecteren) scheep ik dezer dagen de verschillende appartementen van kersverse vrienden af. Gepakt en gezakt met kaart en een fles wijn ziet men Hans ’s avonds de Padovaanse rimboe afschuimen. We degusteren een ok-(pasta)maaltijd op buitenlandse/italiaanse wijze. Pizza of gepofte-kastanjes-met-iets-dat-op-gluhwein-lijkt met de Italiaanse makkers, Portugese Sangria of Poolse lokale specialiteiten (mét wodka) behoren tot de uitzonderingen die de regel maken. Als we dan even de fiets laten voor wat ze is, die fiets is trouwens al in staat van ontbinding, blijven we hier op de Peda en vullen we de avonden met discussies over de toekomst van de Islam met Iranieers en Tunesiers of leren we onze kotgenoten Weerwolven (met wijn natuurlijk). Ik begin hier ook de geneugden van de Indiaanse keuken te kennen. (Te) pikante avondmalen of een mengeling tussen noedels en kellogs als ontbijtWanneer ik zelf kook hou mijn belofte aan de mama: Elke dag fruit en gevarieerde groentjes.
Elke dag brengt hier iets anders, en elke dag ontdek je wel nieuwe mensen. De sleur is er dus nog lang niet. Zo hebben we Ihmed, een toffe (niet-varkensvleesetende) peer uit Tunesie die altijd te vinden is voor een koffietje en een babbeltje (zie Islam). Of er wordt gebabbeld over geslachtsorganen met de Spanjaarden. Mopjes maken over Enschede is toffer als je het daadwerkelijk tegenover olijke Hollanders doet. Duitsers en hun oorlogsverleden laat ik met rust, daar is nu al genoeg mee gelachen. Small talk met de modale Italiaander wordt een traditie . Na een harde studiedag trakteer ik mezelf op een koffietje en hoor ik mezelf in het Italiaans praten met inboorlingen over Linux. Met dezelfde (maar andere inboorlingen) praat ik onder het motto ‘de wereld is klein’ over de toeristische plekjes in Costa rica.
Mijn gsm wordt dagelijks gevoederd met nieuwe telefoonnummers en ik krijg complimentjes over mijn originele manier van ItaliSpaans. Ik dacht dat mijn kennis van de spaanse taal een zegen was. Hoewel het me enorm vooruithelpt met het verstaan van het sappige taaltje ben ik nog lang niet waar ik moet zijn. Mijn boekje ‘Italaans voor beginners: zelfstudie’ blijft zo mijn trouwe metgezel in (zeldzame) dode momenten/ springuren.
De wereld van de huisvrouw gaat ook voor me open. Wasmachine, wassen op 40 graden en gekleurde en witte was hebben geen geheimen meer voor me .
Ook de dikke Amerikaan met hawai-hemd in me (in het vakjargon toerist genoemd) wordt gerespecteerd. Twee keer Venetie op twee weken tijd. De eerste keer gingen we undercover als student en ontdekte Hans dat Venetie ook een studentenstad was. Vergezeld door Benedetta en haar vrienden zochten we de lokale Spritz op en bezochten we kotfeestjes in de pittoreske straatjes en kanalen van de waterstad. Best wel gek, wakker worden op een kot in Venetie. De tweede keer kon ik de lokroep van de modale toerist niet weerstaan, en zo ging ik zaterdag gepakt en gezakt met camera de duiven op Piazza San Marco voederen. San Marco moet, zo blijkt, de duimen leggen voor de duiven. Verschrikkelijk. Vergezeld door de erasmusstudenten van Carli genoten we van de duiven en ijsjes. Honden konden echter niet op hetzelfde respect rekenen.
Naast het culinaire en de occasionele uitstapjes is er natuurljk ook nog het studerend stuk van mijn leven. De kennis van de italiaanse taal blijft traag maar gestaag stijgen. Ik maak mezelf wijs dat ik het allemaal al een beetje begrijp en ik noteer vol enthousiasme mijn interpretatie van de les J . Op dit moment heb ik enkel “ Internationale politieke economie” en “internationaal (publiek) recht”. In november begint “globalisation and inclusiveness in the European Union” ( u leest het goed, een engelstalige cursus gegeven door een Belgische prof) en “geschiedenis van de mensenrechten in de moderne wereld”. Ik vrees dat ik me deze intelligente stategie, eerst de taal en dan veel vakken, ga beklagen. Maar aangezien vakken die ik wou doen plots niet worden gegeven dit jaar kan ik het ook een beetje daarop steken. Gewapend met woordenboeken geven de cursussen ex post hun geheimen prijs.
Tot zover mijn uiteenzetting over dit geniaal land. Nu escorteer ik mezelf naar dromeland. Het is immers twintig na één. Een wist je dat ronde om af te sluiten.
WIST JE DAT?
Ik na de typische vraag ‘van waar ben je’ steeds moet uitleggen dat er in Belgie ook Nederlands wordt gesproken? Vlaams-nationalisme, u hebt nog een lange weg voor de boeg
Koffie (naast pasta) hier tot de basisbehoeften behoort en je overal geniale koffiemachines kunt vinden die voor de luttele prijs van 30 eurocent je een versgemalen koffie naar keuze serveren. Je kan kiezen tussen 6 verschillende soorten koffie.
Hans bokshandschoenen heeft gekocht in de Decathlon-om-de-hoek. Ze worden ook gebruikt.
Spanjaarden eigenlijk aaibare varkens zijn die eigenlijk enkel de irritante gewoonte hebben steeds spaans te spreken . Negeren is geen optie omdat ze een vierde van de erasmuspopulatie uitmaken.
Ik echt niet begrijp waarom Italië steeds wordt geassocieerd met mode. Elke zichzelfrespecterende student draagt hier immers afschuwelijke rugzakken omdat ze in zijn.
maandag 8 oktober 2007
Itali-Hans
Welkom Liefste Belgen op het eerste berichtje van velen,
Door een speling van het lot (ik heb me alweer overslapen) heb ik straks om 10u30 mijn eerste les. Wat me de tijd geeft om het een en het ander neer te poten over de afgelopen week hier.
Vooreerst, aan alleen die op het feestje waren: dankjewel! Het was een mooi afscheid en ook de opkuis viel mee. Hierbij dank aan de (mede)opkuisers. Ook richten we bij deze een dankwoord aan Celine voor haar minimalistische interpretatie op rood doek. Ik noem het Duvel.
Wat is er sinds die bewuste zaterdag gebeurd?
Zondag vertrok Hans uitgemergeld (zoals steeds) maar deze keer ook vermoeid (voor de laatste dagen in Belgie leek slapen me niet het beste tijdverdrijf) richting het buitenland (oeps..wallonie) om aldaar het vliegtuig te nemen en te belanden in een Romeins land dat enkele graden warmer aandeed.
Eens aangenomen nam ik de bus richting Padova, alwaar Benedetta me had moeten staan opwachten. Aangezien ze moest sporen vanuit Venesië en dat de treinen staakten die dag (ik had plots al een stuk minder heimwee) heb ik gedurende een kleine twee uurtjes kunnen genieten van Padovaanse lucht/uitlaatgassen.
Uiteindelijk werd Benedetta dan toch gespot in Padova vergezeld van Gaia. Met mijn twee vrouwelijke bodyguards trokken we naar het kot van laatstgenoemde. Deze plaats zou ook mijn slaapplaats worden voor de nacht. Na mijn eerste pizza,eerste pasta en te hebben bijgebabbeld over het voorbije anderhalve jaar (de tijd dat het was geleden dat ik Benedetta had gezien nvdr.) besloot het Lijk, formely known as Hans, het bed van een nog niet aangekomen inwoonster van het bewuste appartement uit te proberen en te reizen naar dromenland.
Bij het ochtendgloren had Benedetta de stad al lang verlaten. Gaia besloot me die dag te vergezellen, we kochten een gsmnummer ( +39 346-976 44 12 ), er waren conversaties in een taal die op italiaans zou moeten lijken (edoch weigerden we halsstarrig de engelse taal in de mond te nemen). Na contracten (in het italiaans) te hebben ondertekend, pasfotoos en andere officiele formuleren te hebben uitgewisseld, .. stond ik eindelijk aan de deur van mijn eigen kot.
Hoewel de kamer op zich dik ok is overviel me plots een Thomas Cooks ervaring. Internet kabbelt tergend traag, waar oorspronkelijk drie wasmachines de taak van moeder hadden moeten overnemen hadden er reeds twee van hen de geest gegeven (hetzelfde geldt voor de droogmachines). Omwille van soortgelijke defecten zijn er nog slechts 2 frigos beschikbaar voor 80 man. Zoals ik hier boven stelde: mijn kamer is toppie. Er is hier een meisje met een kamer zonder raam (en geen extra dekens). Positieve punten aan het kot zijn: de 20 verschillende soorten koffie die het koffiemachine aanbiedt aan absurd democratische prijzen, het hebben van een eigen badkamer en wc, de ethnische mengelmoes alsook het feit dat ik hier op 75 meter van de lokale makro woon.
Ik begin plot te beseffen dat mijn geschrijf een beetje de saaie kant uitgaat (Als ik het zelf zou moeten lezen zou ik het wegklikken), alsook moet ik me een beetje haasten om de volgende les ook niet te missen. Om die reden enkele hoogtepunten van afgelopen week.
- Er is een fiets gekocht! Tweedehands. Gekocht in een park van een oostblokker. Het had iets van een drugsdeal. Wit zadel, wit mandje om mijn kaart in te leggen! Handig.
- Over fietsen gesproken: het concept stopbord, verbodsteken (cfr. Eenrichtingsverkeer), fiets- en verkeerslichten,.. hebben hier nooit echt ingang gevonden. Fietsen is dus steeds een avontuur. Hiervoor is Hans' orientatievermogen, alsoof zijn kaartlezenkunde mede verantwoordelijk.
- De kotsfeer zit sinds zaterdag (gisteren) ongelofelijk goed. In een vergadering met de internationale gemeenschap (lees: de inwoners van dit kot. Deze varieert van moslim-indiërs, over Albanezen, Tuneziers, een horde spanjaarden, ... ) besloten we de toestand aan te klagen, en als het niet snel genoeg gaat organiseren we een staking. Het nut van de actie gaat me enigsinds voorbij. Maar belangerijker is het gevoel van een gemeenschappelijke vijand, dat de groepssfeer hier bevordert. 'S avonds werd de oproer en drang tot revolutie beklonken door goedkope wijn gemengd met cola (calimocho)
- Spanjaarden zijn varkens. ongelofelijk grappen varkens.
- Nu we toch over alcohol bezig zijn. Hier in de studentenrestos is wijn en bier gratis (en a volonté).
- Mijn italiaans gaat er stevig op vooruit. Vooral dan omdat ik het geluk heb om via Gaia een horde 'locals' (wat een klotewoord) heb leren kennen.
- Met bovengenoemden ben ik woensdagavond naar de piazza d'erbe geweest. Alwaar al de studenten verzamelen. Ontdekking van de avond 'spritsch'. Een ok coctail die vooral weinig soldi (geld) vraagt.
- Oh, nog even over het academische. Het systeem is hier vrij gelijkend. Eerste examen is midden november (soort van modulair systeem waar je per semester een eerste en tweede periode hebt). Internationale Politieke Economie.
Nu heb ik les! Tot .. de volgende
Chao!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
